መትረፍ ከፈለግህ ብርቱና ብልህ መሆን አለብህ

በጥንት ዘመን አቶ ብረት፣ አቶ ብርጭቆ እና አቶ ኮምጣጤ የሚባሉ የልብ ጓደኛሞች ነበሩ። አቶ ብረት ከብረት፣ አቶ ብርጭቆ ከብርጭቆ፣ አቶ ኮምጣጤ ደግሞ ከኮምጣጤ የተሠሩ ነበሩ። መሥራት የማይችሉ ድሆች ስለነበሩ ከሰው በላው ትልቅ ግንብ አጠገብ በምትገኝ ትንሽ ጎጆ ውስጥ ይኖሩ ነበር።

ወደ ሰው በላው ኩሽና ሄደው በሉ፤ ከዚያም ወደ ትንሿ ጎጆቸው ተመለሱ። ሆኖም አንድ ቀን እየበሉ ሳሉ የሰው በላው ሚስት በኩሽናው ውስጥ አየቻቸው፤ ተናደደችና ከዚያ በኋላ ወደዚያ እንዳይመጡ ነገረቻቸው።

በማግስቱ ተመልሰው በኩሽናው ውስጥ መብላት ጀመሩ፤ እሷ ግን አየቻቸው፤ በዚህ ጊዜ እጅግ ተቆጣች። እነሱ ሮጡ፤ እሷም ተከተለቻቸው፤ በዚህ ጊዜ አቶ ብርጭቆን ያዘችው፤ ነፋችበትም። አቶ ብርጭቆ ወደ አየር ወጣ፤ ከዚያም ወድቆ ተሰባብሮ ሞተ። ጓደኞቹ አዘኑ፤ ሆኖም ለእሱ ምንም ማድረግ አልቻሉም።

በሚቀጥለው ቀን አቶ ብረትና አቶ ኮምጣጤ እንደገና ሄደው መብላት ጀመሩ፤ እሷ ግን ደግሞ ተከተለቻቸው። ሸሹ፤ እሷ ግን ተከትላቸው ደረሰች፤ በዚህ ጊዜ አቶ ኮምጣጤን ያዘችው፤ ነፋችበትም። እሱ ወደ አየር ወጥቶ ወደቀ፤ ከዚያም ተሰነጠቀና ሞተ። አቶ ብረት እጅግ አዘነ፤ ተቆጣም፤ በቀሉን ሊመልስም ፈለገ።

በማግስቱ አቶ ብረት ወደ ሰው በላው ኩሽና ሄዶ መብላት ጀመረ። እሷ አየችው፤ እንደ ጓደኞቹ መሞት ይፈልግ እንደሆነም ጠየቀችው። አቶ ብረት ልትገድለው እንደማትችል ነገራት። ከዚያም ነፋችበት፤ አቶ ብረት ወደ አየር ወጣ፤ ወድቆም፤ ከብረት የተሠራ ስለነበር አልሞተም። ስለዚህ ከመጀመሪያው በበለጠ ኃይል ነፋችበት፤ ግን አሁንም አልሞተም። እንደገና ሞከረች፤ በዚህ ጊዜ ስትነፋበት አፏ ተቀደደ፤ አቶ ብረትም ሳቀባት።

አፏን መልሶ ለማሰፋት ወደ ልብስ ሰፊው ሄደች። ከዚያ በኋላ ወደ አቶ ብረት ትንሽ ጎጆ ሄዳ "ጀግና ከሆንክ ውጣ!" ብላ ጠራችው። አቶ ብረት ከትንሿ ጎጆው ወጣ፤ እሷም ልትነፋበት ሞከረች፤ ነገር ግን አፏ እንደገና ተቀደደ። አቶ ብረት ሳቀባት። በጣም ተናደደች፤ አፏን እንደገና ለማሰፋት ወደ ልብስ ሰፊው ሄደች።

መግደል ስላልቻለች ወደ ኩሽናዋ ሲመጣ ልትይዘው አሰበች። በማግስቱ አቶ ብረት ወደ ኩሽናው ሄደ፤ የሰው በላው ሚስት ግን ያዘችው፤ በጠንካራ ከረጢት ውስጥ አስገብታ ከረጢቱን በሰቃይ ገመድ አሰረችው፤ አቶ ብረትንም እንድትጠብቅ ልጇን ሜሞናን መረጠች።

የሰው በላው ሚስት አቶ ብረትን ልታበስልና ቤተሰቧን ሁሉ ጋብዛ ልታስበላው ፈለገች። ስለዚህ ልጇን ከረጢቱን እንዳትከፍት እንድትጠነቀቅ ነገረቻት። ከዚያም ቤተሰቧን ለራት ልትጋብዝ ከቤት ወጣች።

አቶ ብረት እሷ ሊበላው እንደምትፈልግ ስትናገር ሰማ። ከከረጢቱ እንዴት እንደሚወጣ አሰበ። ማስቲካ በጩኸት ማላመጥ ጀመረና "ቀይ ማስቲካ፣ ሞምም፣ ጣም ጣም! አረንጓዴ ማስቲካ፣ ሞምም፣ ጣም ጣም! ሰማያዊ ማስቲካ፣ ሞምም፣ ጣም ጣም!" አለ፤ ይህንንም ብዙ ጊዜ ደጋገመ። እንዲያውም የሰው በላው ልጅ (ሜሞና) ማስቲካ ፈለገች፤ ስለዚህ አቶ ብረትን አንድ ቁራጭ ማስቲካ እንዲሰጣት ጠየቀችው።

አቶ ብረት ከረጢቱ ስለታሰረ ማስቲካ ሊሰጣት እንደማይችል ነገራት። በከረጢቱ ላይ ትንሽ ቀዳዳ ልትሠራ እንደምትችል ነገራት፤ እሷ ግን አልችልም አለች፤ እናቷ ከረጢቱን እንዳትከፍት አዛታለችና። አቶ ብረት አንድ ደቂቃ ጠበቀ፤ ከዚያም "ቀይ ማስቲካ!!! ሞምም፣ ጣም ጣም! አረንጓዴ ማስቲካ!!!! ሞምም፣ ጣም ጣም! ሰማያዊ ማስቲካ!!!!! ሞምም፣ ጣም ጣም!" ብሎ ደገመ። በመጨረሻ እሺ አለች፤ ትንሽ ቀዳዳ ትሠራለች።

ትንሽ ቀዳዳ ሠራች፤ ከዚያም "እባክህ አንድ ቁራጭ ማስቲካ ስጠኝ" አለች። አቶ ብረት ግን ቀዳዳው በጣም ትንሽ ስለሆነ ማስቲካውን ማውጣት እንደማይችል ነገራት። እሷም አሰፋችው፤ "አሁንስ ማስቲካውን ትሰጠኛለህ እባክህ?" ብላ ጠየቀችው፤ እሱ ግን እንደገና "አይ አልችልም፤ ቀዳዳው በቂ ስፋት የለውም!" አለ። ቀዳዳውን ከዚህም በላይ አሰፋችው፤ አቶ ብረት ግን ቀዳዳው በቂ ሰፊ ሆኖ በእሱ በኩል መውጣት እስኪችል ድረስ አልተስማማም።

የሰው በላው ሚስት ከቤተሰቧ ጋር ስትመለስ ምግቡ ቀድሞ ጠረጴዛው ላይ ተዘጋጅቶ አገኙት። የሰው በላው ሚስት አቶ ብረትን አብስላለችና ልጇ ድንቅ እንደሆነች ተናገረች፤ ስለዚህ መብላት ጀመሩ።

ሆኖም ምግብ ከበሉ በኋላ የሰው በላው ሚስት ወደ ማቀዝቀዣው ሄዳ የበረዶ ክፍሉን ከፈተች፤ የልጇንም ራስ አየች። "አይ ኦኦኦኦኦኦ!?!????" ብላ ጮኸች፤ ማልቀስም ጀመረች። አቶ ብረት ግን መሳቅ ጀመረና ወደ ሰው በላው ቤት ጣሪያ ሮጠ።

እሷ ወደ ጣሪያው ተከተለችው፤ አቶ ብረት ግን ተሳለቀባት፤ "ይህ የሜሞና ሸሚዝ ነው" አለና ሸሚዙን ወረወረላት፤ እሷ በከፍተኛ ሁኔታ እያለቀሰች ነበር፤ ከዚያም "ይህ የሜሞና ቀሚስ ነው" አለና ወረወረላት። ቀጥሎም "እነዚህ የሜሞና የውስጥ ሱሪዎች ናቸው" አለና እነሱንም ወረወረላት።

በመጨረሻ አቶ ብረት ለጓደኞቹ ሞት በቀሉን እንደመለሰና የሰው በላው ሚስት የምትወደውን ሁሉ እንዳጣች አውቆ እርካታ ተሰምቶት ወደ ሩቅ ቦታ ሮጠ።

የዚህ ታሪክ ቁም ነገር፦