Ma tha thu airson mairsinn, feumaidh tu a bhith làidir agus glic
O chionn fhada, bha triùir charaidean dlùth ann: Maighstir Iarann, Maighstir Glainne agus Maighstir Picil. Bha Maighstir Iarann air a dhèanamh de dh'iarann, Maighstir Glainne de ghlainne, agus Maighstir Picil de phicilean. Bha iad nan daoine bochda nach b' urrainn obair a dhèanamh, agus bha iad a' fuireach ann am bothan beag ri taobh caisteal mòr na ghùl.
Chaidh iad gu cidsin na ghùl agus dh'ith iad, agus an uair sin thill iad dhan bhothan bheag aca. Ach latha dhe na làithean, nuair a bha iad ag ithe, chunnaic bean na ghùl iad sa chidsin. Dh'fhàs i feargach agus thuirt i riutha nach bu chòir dhaibh tighinn an sin.
An ath latha thill iad agus thòisich iad air ithe sa chidsin, ach chunnaic i iad, agus an turas seo bha i fuilteach feargach. Ruith iad, ach lean ise iad, agus an turas seo rug i air Maighstir Glainne agus shèid i air. Dh'èirich Maighstir Glainne dhan adhar, thuit e sìos, bhris e na mhìle pìos agus bhàsaich e. Bha a charaidean brònach, ach cha b' urrainn dhaibh dad a dhèanamh air a shon.
An ath-latha chaidh Maighstir Iarann agus Maighstir Picil air ais agus thòisich iad air ithe, ach lean i iad a-rithist. Ruith iad air falbh, ach lean ise iad, agus an turas seo rug i air Maighstir Picil agus shèid i air. Dh'èirich e dhan adhar agus thuit e sìos, an uair sin bhris e agus bhàsaich e. Bha Maighstir Iarann glè bhrònach is feargach, agus bha e airson dìoghaltas a dhèanamh.
An ath-latha chaidh Maighstir Iarann gu cidsin na ghùl agus thòisich e air ithe. Chunnaic i e agus dh'fhaighnich i dheth an robh e airson bàsachadh coltach ri a charaidean. Thuirt Maighstir Iarann nach b' urrainn dhi a mharbhadh. Shèid i air, agus dh'èirich Maighstir Iarann dhan adhar agus thuit e sìos, ach cha do bhàsaich e on a bha e air a dhèanamh de dh'iarann. Mar sin shèid i na bu làidire na a' chiad turas, ach fhathast cha do bhàsaich e. Dh'fheuch i a-rithist, ach an turas seo, fhad 's a bha i a' sèideadh air, sgàin a beul agus rinn Maighstir Iarann gàire oirre.
Chaidh i chun an tàilleir airson a beul a fhuaigheal ri chèile a-rithist. Às dèidh sin, chaidh i gu bothan beag Mhaighstir Iarainn agus dh'èigh i ris "Thig an seo ma tha thu nad dhuine làidir!". Thàinig Maighstir Iarann a-mach às a bhothan bheag, agus dh'fheuch i ri sèideadh air, ach sgàin a beul a-rithist. Rinn Maighstir Iarann gàire oirre. Bha i glè fheargach agus chaidh i chun an tàilleir a-rithist airson a beul a fhuaigheal.
Mar sin cha b' urrainn dhi a mharbhadh, ach smaoinich i air breith air nuair a thigeadh e dhan chidsin aice. An ath-latha, chaidh Maighstir Iarann dhan chidsin, ach rug bean na ghùl air, chuir i ann am màileid làidir e agus cheangail i a' mhàileid le ròpa crochadair, agus thagh i a nighean Memona airson sùil a chumail air Maighstir Iarann.
Bha bean na ghùl airson Maighstir Iarann a bhruich agus a teaghlach gu lèir a chuireadhga ithe, agus mar sin thuirt i ra nighean gum feumadh i faicill a ghabhail gun a' mhàileid fhosgladh. An uair sin dh'fhàg i an taigh airson a teaghlach a chuireadh a thighinn gu dinneir.
Chuala Maighstir Iarann i ag ràdh gun robh i airson a ithe. Bha e a' faighneachd ciamar a gheibheadh e a-mach às a' mhàileid. Thòisich e air guma a chagnadh gu àrd agus thuirt e "Guma dearg, mmmm, yum yum! Guma uaine, mmmm, yum yum! Guma gorm, mmmm, yum yum!", agus rinn e sin iomadh turas. Gu fortanach, bha nighean na ghùl ( Memona ) ag iarraidh guma-cagnaidh, agus mar sin dh'iarr i air Maighstir Iarann pìos guma a thoirt dhi.
Thuirt Maighstir Iarann rithe nach b' urrainn dha guma a thoirt dhi on a bha a' mhàileid ceangailte. Thuirt e rithe gum faodadh i toll beag a dhèanamh sa mhàileid, ach thuirt ise nach b' urrainn dhi, on a bha a màthair air òrdachadh dhi gun a' mhàileid fhosgladh. Mar sin dh'fhuirich Maighstir Iarann mionaid, agus an uair sin rinn e a-rithist "Guma dearg!!! mmmm, yum yum! Guma uaine!!!! mmmm, yum yum! Guma gorm!!!!! mmmm, yum yum!". Mu dheireadh thuirt i gun dèanadh i toll beag.
Rinn i toll beag, agus an uair sin thuirt i "Thoir dhomh pìos guma, mas e do thoil e". Ach thuirt Maighstir Iarann rithe nach b' urrainn dha an guma a thoirt a-mach on a bha an toll ro bheag, agus mar sin leudaich i e agus dh'fhaighnich i dheth "A bheil thu a' dol a thoirt dhomh an guma a-nis, mas e do thoil e?", ach thuirt e a-rithist, "Chan urrainn dhomh, chan eil an toll mòr gu leòr!". Leudaich i an toll na bu mhotha buileach, ach cha do dh'aontaich Maighstir Iarann leatha gus an robh an toll mòr gu leòr agus gun d' fhuair e a-mach troimhe.
Nuair a thill bean na ghùl còmhla ri a teaghlach, chunnaic iad am biadh air a' bhòrd mar-thà. Thuirt bean na ghùl gun robh a nighean air leth math oir bha i air Maighstir Iarann a bhruich, agus mar sin thòisich iad air ithe.
Ach às dèidh dhaibh crìochnachadh ag ithe, chaidh bean na ghùl chun an fhrids agus dh'fhosgail i an reothadair, agus chunnaic i ceann a nighean. Dh'èigh i "Chaaaaa OOOOOOO!?!????" agus thòisich i air rànaich, ach thòisich Maighstir Iarann a' gàireachdainn agus ruith e air falbh gu mullach taigh na ghùl.
Lean i e chun a' mhullaich, ach rinn Maighstir Iarann fanaid oirre agus thuirt e "Seo lèine Memona", agus thilg e an lèine thuice. Bha i a' rànaich le cuthach, agus an uair sin thuirt e "Seo gùn Memona", agus thilg e thuice e. An uair sin thuirt e "Seo drathaisean Memona", agus thilg e thuice iad cuideachd.
Mu dheireadh ruith Maighstir Iarann air falbh gu àite fad às, riaraichte leis an fhios gun d' fhuair e dìoghaltas airson bàs a charaidean agus gun robh bean na ghùl air a h-uile rud a b' annsa leatha a chall.
Is e teagasg na sgeòil seo:
