Se queres sobrevivir, tes que ser forte e listo
Hai moito tempo, había uns amigos moi próximos: o señor Ferro, o señor Vidro e o señor Pepino en vinagre. O señor Ferro era de ferro, o señor Vidro era de vidro e o señor Pepino en vinagre era de pepinos en vinagre. Eran xente pobre que non podía traballar, e vivían nunha cabana pequena xunto ao gran castelo da ogresa.
Ían á cociña da ogresa e comían, e despois volvían á súa cabana. Pero un día, mentres comían, a muller do ogro viunos na cociña, enfadouse moito e díxolles que non tiñan que volver por alí.
Ao día seguinte volveron e puxéronse a comer na cociña, pero ela viunos, e esta vez estaba furiosa. Eles botaron a correr e ela foi tras deles; entón agarrou o señor Vidro e soprou sobre el. O señor Vidro saíu polos aires, caeu, rompeu en anacos e morreu. Os seus amigos quedaron tristes, pero non podían facer nada por el.
Ao día seguinte, o señor Ferro e o señor Pepino en vinagre volveron e puxéronse a comer, pero ela foi de novo tras deles. Fuxiron, mais ela perseguiunos e esta vez agarrou o señor Pepino en vinagre; soprou sobre el, que saíu polos aires, caeu e rachou, e morreu. O señor Ferro estaba moi triste e enfadado, e quería vingarse.
Ao día seguinte, o señor Ferro foi á cociña da ogresa e púxose a comer. Ela viuno e preguntoulle se quería morrer coma os seus amigos. O señor Ferro respondeu que ela non podía matalo; entón soprou sobre el e o señor Ferro saíu polos aires e caeu, pero non morreu, porque era de ferro. Así que soprou máis forte ca a primeira vez, pero el seguía sen morrer. Tentouno unha vez máis, pero esta vez, mentres soprava, rebentóuselle a boca e o señor Ferro botouse a rir dela.
Foi ao xastre para que lle cosese a boca. Despois, foi á cabana do señor Ferro e chamouno: «Sae aquí se eres home forte!». O señor Ferro saíu da súa cabana e ela tentou soprar sobre el, pero a boca rebentoulle outra vez. O señor Ferro riuse dela. Ela enfadouse moitísimo e foi de novo ao xastre para que lle cosese a boca.
Como non podía matalo, pensou en atrapalo cando fose á súa cociña. Así que, ao día seguinte, o señor Ferro foi á cociña, pero a muller do ogro agarrouno, meteuno nun saco resistente, atou o saco cunha corda de forca e escolleu a súa filla Memona para vixiar o señor Ferro.
A muller do ogro quería cociñar o señor Ferro e convidar toda a familia a comelo, así que lle dixo á filla que tivese coidado de non abrir o saco. Despois saíu da casa para ir convidar a familia a cear.
O señor Ferro escoitou que ela quería comelo e pensou como podería saír do saco. Púxose a mastigar chicle ben alto e dicía: «Chicle vermello, mmmm, ñam ñam! Chicle verde, mmmm, ñam ñam! Chicle azul, mmmm, ñam ñam!», e repetiuno moitas veces. Por sorte, á filla do ogro (Memona) apeteciáalle un chicle, así que lle pediu un anaco ao señor Ferro.
O señor Ferro díxolle que non lle podía dar chicle porque o saco estaba atado. Díxolle que podía facer un burato pequeno no saco, pero ela respondeu que non podía, porque a súa nai lle mandara non abrir o saco. Así que o señor Ferro agardou un minuto e repetiu: «Chicle vermello!!! mmmm, ñam ñam! Chicle verde!!!! mmmm, ñam ñam! Chicle azul!!!!! mmmm, ñam ñam!». Ao final ela dixo que si, que faría un burato pequeno.
Fixo un burato pequeno e dixo: «Dáme un anaco de chicle, por favor». Pero o señor Ferro díxolle que non podía sacar o chicle porque o burato era moi pequeno. Así que ela alargouno e preguntoulle: «Agora daraste o chicle, por favor?», pero el volveu dicir: «Non, non podo, o burato non é o bastante grande!». Ela alargou o burato aínda máis, pero o señor Ferro non aceptou ata que o burato foi o bastante grande como para poder saír por el.
Cando a muller do ogro volveu coa súa familia, viron a comida xa posta na mesa. A muller do ogro dixo que a súa filla era extraordinaria porque cociñara o señor Ferro, así que se puxeron a comer.
Pero cando acabaron de comer, a muller do ogro foi á neveira, abriu o conxelador e viu a cabeza da súa filla. Berrou: «Noooooo!?!????» e botouse a chorar, mais o señor Ferro púxose a rir e fuxiu ata o tellado da casa do ogro.
Ela seguiuno ata o tellado, pero o señor Ferro burlouse dela e dixo: «Esta é a camisa de Memona», e lanzoulla. Ela choraba desconsoladamente; entón el dixo: «Este é o vestido de Memona», e lanzoullo tamén. Despois dixo: «Estas son as calcinhas de Memona», e tamén llas lanzou.
Por fin o señor Ferro fuxiu a un lugar afastado, satisfeito de ter vingado a morte dos seus amigos e de que a muller do ogro perdese todo o que amaba.
A moraleixa desta historia é:
