Եթե ուզում ես ողջ մնալ, պետք է լինես և՛ ուժեղ, և՛ խելացի
Շատ վաղուց կային մտերիմ ընկերներ՝ պարոն Երկաթը, պարոն Ապակին և պարոն Թթուն։ Պարոն Երկաթը երկաթից էր, պարոն Ապակին՝ ապակուց, իսկ պարոն Թթուն՝ թթուներից։ Նրանք աղքատ մարդիկ էին, որ աշխատել չէին կարողանում, և ապրում էին մարդակերի մեծ ամրոցի կողքի փոքրիկ խրճիթում։
Նրանք գնում էին մարդակերի խոհանոց, ուտում, հետո վերադառնում իրենց փոքրիկ խրճիթը։ Բայց մի օր, երբ նստած ուտում էին, մարդակերի կինը տեսավ նրանց խոհանոցում, բարկացավ և ասաց, որ այլևս այնտեղ չգան։
Հաջորդ օրը նրանք նորից եկան և սկսեցին ուտել խոհանոցում, բայց կինը տեսավ նրանց, և այս անգամ ավելի էր բարկացել։ Նրանք փախան, բայց կինը ետևից ընկավ, և այս անգամ բռնեց պարոն Ապակուն ու փչեց նրա վրա։ Պարոն Ապակին օդ բարձրացավ, ցած ընկավ, կտոր-կտոր եղավ և մեռավ։ Ընկերները տխրեցին, բայց նրա համար ոչինչ անել չէին կարող։
Հաջորդ օրը պարոն Երկաթն ու պարոն Թթուն նորից գնացին և սկսեցին ուտել, բայց կինը նորից ետևից ընկավ։ Նրանք փախան, բայց կինը հասավ, և այս անգամ բռնեց պարոն Թթվին, փչեց վրան, և նա օդ բարձրացավ, ցած ընկավ, ճարճատեց ու մեռավ։ Պարոն Երկաթը շատ տխրեց ու բարկացավ և ցանկացավ վրեժ լուծել։
Հաջորդ օրը պարոն Երկաթը գնաց մարդակերի խոհանոց և սկսեց ուտել։ Կինը տեսավ նրան և հարցրեց՝ չի՞ ուզում ընկերների պես մեռնել։ Պարոն Երկաթն ասաց, որ կինը չի կարող իրեն սպանել։ Այդ ժամանակ կինը փչեց նրա վրա, և պարոն Երկաթը օդ բարձրացավ ու ցած ընկավ, բայց չմեռավ, քանի որ երկաթից էր։ Կինն առաջին անգամից ավելի ուժեղ փչեց, բայց նա դարձյալ չմեռավ։ Կինը փորձեց էլի, բայց այս անգամ փչելիս բերանը պատռվեց, և պարոն Երկաթը ծիծաղեց նրա վրա։
Նա գնաց դերձակի մոտ՝ բերանը նորից կարել տալու։ Դրանից հետո գնաց պարոն Երկաթի փոքրիկ խրճիթի մոտ ու կանչեց. «Արի այստեղ, եթե ուժեղ տղամարդ ես»։ Պարոն Երկաթը դուրս եկավ իր փոքրիկ խրճիթից, կինը փորձեց փչել նրա վրա, բայց բերանը նորից պատռվեց։ Պարոն Երկաթը ծիծաղեց նրա վրա։ Կինը շատ բարկացավ և նորից գնաց դերձակի մոտ՝ բերանը կարել տալու։
Այսպիսով, նա չէր կարող սպանել պարոն Երկաթին, բայց մտածեց բռնել նրան, երբ նա գա իր խոհանոց։ Հաջորդ օրը պարոն Երկաթը գնաց խոհանոց, բայց մարդակերի կինը բռնեց նրան, դրեց ամուր պարկի մեջ, պարկը կապեց դահճի պարանով և իր աղջկան՝ Մեմոնային, հանձնարարեց հսկել պարոն Երկաթին։
Մարդակերի կինը ուզում էր պարոն Երկաթին եփել և իր ամբողջ ազգականներին հրավիրել, որ ուտեն նրան։ Ուստի աղջկան ասաց, որ զգույշ լինի և պարկը չբացի։ Հետո տնից դուրս եկավ՝ ազգականներին ընթրիքի հրավիրելու։
Պարոն Երկաթը լսեց, որ կինը ուզում է իրեն ուտել։ Մտածեց՝ ինչպես դուրս գա պարկից։ Սկսեց բարձրաձայն մաստակ ծամել և ասել. «Կարմիր մաստակ, մմմ, համով-համով։ Կանաչ մաստակ, մմմ, համով-համով։ Կապույտ մաստակ, մմմ, համով-համով», և այդ բազմիցս կրկնեց։ Բարեբախտաբար մարդակերի աղջիկը (Մեմոնան) մաստակ ուզեց, ուստի խնդրեց պարոն Երկաթին իրեն մի կտոր տալ։
Պարոն Երկաթն ասաց, որ չի կարող մաստակ տալ, որովհետև պարկը կապած է։ Ասաց, որ աղջիկը կարող է պարկի մեջ փոքրիկ անցք բացել, բայց աղջիկը պատասխանեց, որ չի կարող, որովհետև մայրը հրամայել է պարկը չբացել։ Պարոն Երկաթը մեկ րոպե սպասեց, հետո նորից կրկնեց. «Կարմիր մաստակ!!! մմմ, համով-համով։ Կանաչ մաստակ!!!! մմմ, համով-համով։ Կապույտ մաստակ!!!!! մմմ, համով-համով», և վերջապես աղջիկը համաձայնեց՝ փոքրիկ անցք կբացի։
Աղջիկը փոքրիկ անցք բացեց և ասաց. «Խնդրում եմ, մի կտոր մաստակ տուր»։ Բայց պարոն Երկաթն ասաց, որ չի կարող մաստակը դուրս հանել, որովհետև անցքը շատ փոքր է։ Աղջիկը մեծացրեց անցքը և հարցրեց. «Հիմա կտա՞ս մաստակը, խնդրում եմ»։ Բայց նա նորից ասաց. «Ո՛չ, չեմ կարող, անցքը բավականաչափ մեծ չէ»։ Աղջիկը անցքն էլ ավելի մեծացրեց, բայց պարոն Երկաթը չէր համաձայնում, մինչև անցքն այնքան մեծացավ, որ նա կարողացավ դրանից դուրս սահել։
Երբ մարդակերի կինը ազգականների հետ վերադարձավ, նրանք տեսան, որ կերակուրն արդեն սեղանին է։ Մարդակերի կինն ասաց, որ իր աղջիկը հրաշալի է, քանի որ պարոն Երկաթին եփել է, և նրանք սկսեցին ուտել։
Բայց երբ ուտելը վերջացրին, մարդակերի կինը գնաց սառնարանի մոտ, բացեց սառցախցիկը և տեսավ աղջկա գլուխը։ Նա ճչաց. «Ո՜՜՜՜՜՜չ!?!????» և սկսեց լաց լինել, իսկ պարոն Երկաթը ծիծաղեց ու փախավ մարդակերի տան տանիք։
Կինը նրա ետևից տանիք բարձրացավ, բայց պարոն Երկաթը ծաղրեց նրան և ասաց. «Սա Մեմոնայի վերնաշապիկն է», ու շապիկը նետեց նրա կողմը։ Կինը հիստերիկ լաց էր լինում։ Հետո նա ասաց. «Սա Մեմոնայի զգեստն է» և այն էլ նետեց նրան։ Հետո ասաց. «Սրանք Մեմոնայի վարտիքներն են» և դրանք էլ նետեց։
Վերջապես պարոն Երկաթը փախավ հեռու մի տեղ՝ գոհ, որ ընկերների մահվան վրեժը լուծել է, և որ մարդակերի կինը կորցրել է այն ամենը, ինչ սիրում էր։
Այս պատմության բարոյախոսությունը.
