თუ გადარჩენა გინდა, ძლიერიც უნდა იყო და ჭკვიანიც
ძალიან დიდი ხნის წინ ცხოვრობდნენ ახლო მეგობრები: ბატონი რკინა, ბატონი მინა და ბატონი მწნილი. ბატონი რკინა რკინისგან იყო გაკეთებული, ბატონი მინა მინისგან, ბატონი მწნილი კი მწნილისგან. ისინი ღარიბები იყვნენ, სამუშაოს ვერ ახერხებდნენ და ურჩხულის დიდი ციხესიმაგრის გვერდით, პატარა ქოხში ცხოვრობდნენ.
ისინი ურჩხულის სამზარეულოში შედიოდნენ და ჭამდნენ, მერე კი თავიანთ პატარა ქოხში ბრუნდებოდნენ. ერთ დღეს, როცა ჭამდნენ, ურჩხულის ცოლმა სამზარეულოში დაინახა ისინი, გაბრაზდა და უთხრა, რომ აქ აღარ უნდა მისულიყვნენ.
მეორე დღეს ისინი ისევ მივიდნენ და სამზარეულოში ჭამა დაიწყეს, მაგრამ ქალმა ისევ დაინახა და ამჯერად უფრო გაბრაზდა. ისინი გაიქცნენ, ქალი კი გაედევნა და ამჯერად ბატონი მინა დაიჭირა და შეუბერა. ბატონი მინა ჰაერში აფრინდა, ძირს დავარდა, ნამსხვრევებად იქცა და მოკვდა. მეგობრები დამწუხრდნენ, მაგრამ მისთვის ვერაფერს გააწყობდნენ.
მომდევნო დღეს ბატონი რკინა და ბატონი მწნილი კვლავ მივიდნენ და ჭამა დაიწყეს, მაგრამ ქალი ისევ გამოეკიდა. გაიქცნენ, ქალმა კი ამჯერად ბატონი მწნილი დაიჭირა და შეუბერა. ისიც ჰაერში აფრინდა, ძირს დავარდა, გადატყდა და მოკვდა. ბატონი რკინა ძალიან დამწუხრდა და გაბრაზდა, შურისძიება უნდოდა.
მომდევნო დღეს ბატონი რკინა ურჩხულის სამზარეულოში მივიდა და ჭამა დაიწყო. ქალმა დაინახა და ჰკითხა, მეგობრებივით მოკვდომა ხომ არ უნდოდა. ბატონმა რკინამ უპასუხა, რომ მას ვერ მოკლავდა. ქალმა შეუბერა, ბატონი რკინა ჰაერში აფრინდა და ძირს დავარდა, მაგრამ არ მოკვდა, რადგან რკინისგან იყო. ამიტომ პირველზე უფრო ძლიერად შეუბერა, მაგრამ მაინც ვერაფერი დააკლო. კიდევ სცადა, მაგრამ ამჯერად ბერვისას პირი გაუსკდა, ბატონი რკინა კი გაუცინა.
ქალი მკერავთან წავიდა, პირი რომ შეეკერა. მერე ბატონი რკინას პატარა ქოხთან მივიდა და დაუძახა: „გამოდი აქ, თუ ვაჟკაცი ხარ!“. ბატონი რკინა თავისი ქოხიდან გამოვიდა, ქალმა ისევ სცადა შეებერა, მაგრამ პირი ისევ გაუსკდა. ბატონმა რკინამ ისევ გაუცინა. ძალიან გაბრაზებული ქალი კვლავ მკერავთან წავიდა პირის შესაკერად.
მოკვლა რომ ვერ შეძლო, გადაწყვიტა, დაეჭირა, როცა სამზარეულოში მივიდოდა. მეორე დღეს ბატონი რკინა სამზარეულოში შევიდა, ურჩხულის ცოლმა კი დაიჭირა, მაგარ ტომარაში ჩასვა, ტომარა ჯალათის თოკით შეკრა და ბატონი რკინას სადარაჯოდ თავისი ქალიშვილი მემონა დააყენა.
ურჩხულის ცოლს ბატონი რკინის მოხარშვა და მთელი ოჯახის დაპატიჟება უნდოდა, რომ ერთად შეექამათ. ამიტომ ქალიშვილს დაუბარა, ფრთხილად ყოფილიყო და ტომარა არ გაეხსნა. მერე სახლიდან წავიდა ოჯახის დასაპატიჟებლად, ვახშმად რომ მოსულიყვნენ.
ბატონმა რკინამ გაიგონა, რომ მისი ჭამა უნდოდათ. დაფიქრდა, როგორ გამოსულიყო ტომარიდან. ხმამაღლა დაიწყო საღეჭი რეზინის ღეჭვა და ამბობდა: „წითელი რეზინი, მმმმ, ამ-ამ! მწვანე რეზინი, მმმმ, ამ-ამ! ლურჯი რეზინი, მმმმ, ამ-ამ!“, და ბევრჯერ გაიმეორა. საბედნიეროდ, ურჩხულის ქალიშვილს ( მემონას ) რეზინი მოუნდა და ბატონ რკინას სთხოვა, ნაჭერი მიეცა.
ბატონმა რკინამ უთხრა, რომ რეზინს ვერ მისცემდა, რადგან ტომარა შეკრული იყო. უთხრა, ტომარაში პატარა ხვრელი გაეკეთებინა, მაგრამ გოგონამ უპასუხა, რომ არ შეეძლო, რადგან დედამ ტომარის გახსნა აუკრძალა. ბატონმა რკინამ ერთი წუთი დაიცადა და ისევ გაიმეორა: „წითელი რეზინი!!! მმმმ, ამ-ამ! მწვანე რეზინი!!!! მმმმ, ამ-ამ! ლურჯი რეზინი!!!!! მმმმ, ამ-ამ!“. ბოლოს გოგონა დათანხმდა და თქვა, რომ პატარა ხვრელს გააკეთებდა.
პატარა ხვრელი გააკეთა და თქვა: „გთხოვ, რეზინის ნაჭერი მომეცი“. მაგრამ ბატონმა რკინამ უთხრა, რომ რეზინს ვერ გამოიღებდა, რადგან ხვრელი ძალიან პატარა იყო. გოგონამ ხვრელი გააფართოვა და ჰკითხა: „ახლა მომცემ რეზინს, გეთაყვა?“, მაგრამ ისევ უპასუხა: „არა, ვერ მოგცემ, ხვრელი საკმარისად დიდი არ არის!“. ხვრელი კიდევ უფრო გააფართოვა, მაგრამ ბატონი რკინა მანამ არ დათანხმდა, სანამ ხვრელი იმდენად არ გაიზარდა, რომ მისი გავლით გამოსვლა შეეძლო.
როცა ურჩხულის ცოლი ოჯახთან ერთად დაბრუნდა, მაგიდაზე უკვე დაწყობილი საჭმელი დახვდათ. ურჩხულის ცოლმა თქვა, რომ მისი ქალიშვილი შესანიშნავია, რადგან ბატონი რკინა მოუხარშავს. ამიტომ ჭამა დაიწყეს.
მაგრამ ჭამა რომ დაასრულეს, ურჩხულის ცოლი მაცივარს მიუახლოვდა, საყინულე გახსნა და ქალიშვილის თავი დაინახა. შეჰყვირა: „არაააააა!?!????“ და ატირდა, ბატონი რკინა კი სიცილით გაიქცა ურჩხულის სახლის სახურავზე.
ქალი სახურავზე გამოედევნა, მაგრამ ბატონი რკინა დასცინოდა და უთხრა: „ეს მემონას პერანგია“, და მისკენ ესროლა. ქალი ისტერიკულად ტიროდა, მან კი თქვა: „ეს მემონას კაბაა“, და ესეც ესროლა. მერე თქვა: „ეს მემონას ტრუსებია“, და ისინიც ესროლა.
ბოლოს ბატონი რკინა შორს გაიქცა, კმაყოფილი, რომ მეგობრების სიკვდილის შური იძია და ურჩხულის ცოლმა დაკარგა ყველაფერი, რაც უყვარდა.
ამ ამბის დასკვნა ასეთია:
