ಬದುಕಬೇಕೆಂದರೆ ಬಲಶಾಲಿಯೂ ಬುದ್ಧಿವಂತನೂ ಆಗಿರಬೇಕು
ಬಹಳ ಹಿಂದೆ ಮಿಸ್ಟರ್ ಕಬ್ಬಿಣ, ಮಿಸ್ಟರ್ ಗಾಜು ಮತ್ತು ಮಿಸ್ಟರ್ ಉಪ್ಪಿನಕಾಯಿ ಎಂಬ ಆಪ್ತ ಗೆಳೆಯರಿದ್ದರು. ಮಿಸ್ಟರ್ ಕಬ್ಬಿಣ ಕಬ್ಬಿಣದಿಂದ, ಮಿಸ್ಟರ್ ಗಾಜು ಗಾಜಿನಿಂದ, ಮಿಸ್ಟರ್ ಉಪ್ಪಿನಕಾಯಿ ಉಪ್ಪಿನಕಾಯಿಯಿಂದ ಮಾಡಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದರು. ಅವರು ದುಡಿಯಲಾಗದ ಬಡವರು; ಪಿಶಾಚಿಯ ದೊಡ್ಡ ಅರಮನೆಯ ಪಕ್ಕದ ಪುಟ್ಟ ಗುಡಿಸಲಿನಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.
ಅವರು ಪಿಶಾಚಿಯ ಅಡುಗೆಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ ಊಟ ಮಾಡಿ, ಮತ್ತೆ ತಮ್ಮ ಪುಟ್ಟ ಗುಡಿಸಲಿಗೆ ಮರಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಒಂದು ದಿನ ಅವರು ಊಟ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಪಿಶಾಚಿಯ ಹೆಂಡತಿ ಅಡುಗೆಮನೆಯಲ್ಲಿ ಅವರನ್ನು ಕಂಡು ಕೋಪಗೊಂಡಳು; ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬರಬಾರದು ಎಂದು ಎಚ್ಚರಿಸಿದಳು.
ಮರುದಿನ ಅವರು ಮತ್ತೆ ಬಂದು ಅಡುಗೆಮನೆಯಲ್ಲಿ ತಿನ್ನಲು ಶುರುಮಾಡಿದರು. ಅವಳು ಅವರನ್ನು ನೋಡಿಬಿಟ್ಟಳು; ಈ ಬಾರಿ ಅವಳ ಕೋಪ ಕಟ್ಟೆಯೊಡೆದಿತ್ತು. ಅವರು ಓಡಿದರು, ಅವಳು ಬೆನ್ನಟ್ಟಿದಳು, ಈ ಬಾರಿ ಮಿಸ್ಟರ್ ಗಾಜು ಅವಳ ಕೈಗೆ ಸಿಕ್ಕಿಬಿದ್ದ. ಅವಳು ಅವನತ್ತ ಊದಿದಳು. ಮಿಸ್ಟರ್ ಗಾಜು ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಹಾರಿ ಕೆಳಗೆ ಬಿದ್ದು, ಚೂರು ಚೂರಾಗಿ ಒಡೆದು ಪ್ರಾಣ ಬಿಟ್ಟ. ಅವನ ಗೆಳೆಯರಿಗೆ ದುಃಖವಾಯಿತು, ಆದರೆ ಅವನಿಗಾಗಿ ಏನೂ ಮಾಡಲು ಅವರಿಂದ ಆಗಲಿಲ್ಲ.
ಮರುದಿನ ಮಿಸ್ಟರ್ ಕಬ್ಬಿಣ ಮತ್ತು ಮಿಸ್ಟರ್ ಉಪ್ಪಿನಕಾಯಿ ಮತ್ತೆ ಹೋಗಿ ತಿನ್ನಲು ಶುರುಮಾಡಿದರು, ಆದರೆ ಅವಳು ಮತ್ತೆ ಅವರನ್ನು ಬೆನ್ನಟ್ಟಿದಳು. ಅವರು ಓಡಿಹೋದರು, ಆದರೂ ಅವಳು ಬಿಡಲಿಲ್ಲ; ಈ ಬಾರಿ ಮಿಸ್ಟರ್ ಉಪ್ಪಿನಕಾಯಿ ಸಿಕ್ಕಿಬಿದ್ದ. ಅವಳು ಅವನತ್ತ ಊದಿದಳು, ಅವನು ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಹಾರಿ ಕೆಳಗೆ ಬಿದ್ದು, ಚಟ್ಟನೆ ಸಿಡಿದು ಸತ್ತುಹೋದ. ಮಿಸ್ಟರ್ ಕಬ್ಬಿಣನಿಗೆ ಅತೀವ ದುಃಖ ಮತ್ತು ಕೋಪ ಉಂಟಾಯಿತು; ಅವನು ಸೇಡು ತೀರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಬಯಸಿದ.
ಮರುದಿನ ಮಿಸ್ಟರ್ ಕಬ್ಬಿಣ ಪಿಶಾಚಿಯ ಅಡುಗೆಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ ತಿನ್ನತೊಡಗಿದ. ಅವಳು ಅವನನ್ನು ನೋಡಿ, ನಿನ್ನ ಗೆಳೆಯರಂತೆ ನೀನೂ ಸಾಯಬೇಕೇ ಎಂದು ಕೇಳಿದಳು. ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ಕೊಲ್ಲಲಾರೆ ಎಂದ ಮಿಸ್ಟರ್ ಕಬ್ಬಿಣ. ಅವಳು ಅವನತ್ತ ಊದಿದಳು; ಮಿಸ್ಟರ್ ಕಬ್ಬಿಣ ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಹಾರಿ ಕೆಳಗೆ ಬಿದ್ದ, ಆದರೆ ಕಬ್ಬಿಣದಿಂದ ಮಾಡಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದರಿಂದ ಸಾಯಲಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿ ಅವಳು ಮೊದಲಿಗಿಂತ ಜೋರಾಗಿ ಊದಿದಳು, ಆದರೂ ಅವನು ಸಾಯಲಿಲ್ಲ. ಮತ್ತೆ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದಳು; ಆದರೆ ಈ ಬಾರಿ ಊದುವಾಗಲೇ ಅವಳ ಬಾಯಿ ಹರಿದುಹೋಯಿತು, ಮಿಸ್ಟರ್ ಕಬ್ಬಿಣ ಅವಳನ್ನು ನೋಡಿ ನಕ್ಕ.
ಅವಳು ಬಾಯಿಯನ್ನು ಮತ್ತೆ ಹೊಲಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ದರ್ಜಿಯ ಬಳಿ ಹೋದಳು. ಆಮೇಲೆ ಮಿಸ್ಟರ್ ಕಬ್ಬಿಣನ ಪುಟ್ಟ ಗುಡಿಸಲಿಗೆ ಬಂದು, “ನೀನು ಗಂಡಸಾದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಬಾ!” ಎಂದು ಕೂಗಿದಳು. ಮಿಸ್ಟರ್ ಕಬ್ಬಿಣ ಗುಡಿಸಲಿನಿಂದ ಹೊರಬಂದ; ಅವಳು ಅವನತ್ತ ಊದಲು ನೋಡಿದಳು, ಆದರೆ ಅವಳ ಬಾಯಿ ಮತ್ತೆ ಹರಿದುಹೋಯಿತು. ಮಿಸ್ಟರ್ ಕಬ್ಬಿಣ ಅವಳನ್ನು ನೋಡಿ ನಕ್ಕ. ಅವಳಿಗೆ ವಿಪರೀತ ಕೋಪ ಬಂದು, ಬಾಯಿಯನ್ನು ಮತ್ತೆ ಹೊಲಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ದರ್ಜಿಯ ಬಳಿ ಓಡಿದಳು.
ಅವಳಿಗೆ ಅವನನ್ನು ಕೊಲ್ಲಲು ಆಗಲಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಅವನು ತನ್ನ ಅಡುಗೆಮನೆಗೆ ಬಂದಾಗ ಹಿಡಿದುಕೊಳ್ಳುವ ಉಪಾಯ ಹೂಡಿದಳು. ಮರುದಿನ ಮಿಸ್ಟರ್ ಕಬ್ಬಿಣ ಅಡುಗೆಮನೆಗೆ ಹೋದಾಗ ಪಿಶಾಚಿಯ ಹೆಂಡತಿ ಅವನನ್ನು ಹಿಡಿದು ಗಟ್ಟಿಯಾದ ಚೀಲದಲ್ಲಿ ಹಾಕಿ, ಗಲ್ಲುಹಗ್ಗದಿಂದ ಚೀಲದ ಬಾಯಿ ಕಟ್ಟಿದಳು. ಮಿಸ್ಟರ್ ಕಬ್ಬಿಣನ ಮೇಲೆ ಕಣ್ಣಿಡಲು ತನ್ನ ಮಗಳು ಮೆಮೋನಾಳನ್ನು ನೇಮಿಸಿದಳು.
ಪಿಶಾಚಿಯ ಹೆಂಡತಿಗೆ ಮಿಸ್ಟರ್ ಕಬ್ಬಿಣನನ್ನು ಬೇಯಿಸಿ, ತನ್ನ ಇಡೀ ಕುಟುಂಬವನ್ನು ಅವನನ್ನು ತಿನ್ನಲು ಕರೆಯುವ ಆಸೆಯಿತ್ತು. ಹಾಗಾಗಿ ಚೀಲವನ್ನು ಯಾವುದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೂ ತೆರೆಯಬಾರದು ಎಂದು ಮಗಳಿಗೆ ಎಚ್ಚರಿಸಿ, ರಾತ್ರಿಯೂಟಕ್ಕೆ ಕುಟುಂಬದವರನ್ನು ಕರೆಯಲು ಮನೆಯಿಂದ ಹೊರಟಳು.
ತನ್ನನ್ನು ತಿನ್ನಬೇಕೆಂದಿದ್ದಾಳೆ ಎಂಬ ಅವಳ ಮಾತು ಮಿಸ್ಟರ್ ಕಬ್ಬಿಣನಿಗೆ ಕೇಳಿಸಿತು. ಚೀಲದಿಂದ ಹೊರಬರುವುದು ಹೇಗೆ ಎಂದು ಯೋಚಿಸಿದ. ಜೋರಾಗಿ ಚ್ಯೂಯಿಂಗ್ ಗಮ್ ಅಗಿಯುತ್ತಾ, “ಕೆಂಪು ಗಮ್, ಮ್ಮ್ಮ್ಮ್, ಯಮ್ ಯಮ್! ಹಸಿರು ಗಮ್, ಮ್ಮ್ಮ್ಮ್, ಯಮ್ ಯಮ್! ನೀಲಿ ಗಮ್, ಮ್ಮ್ಮ್ಮ್, ಯಮ್ ಯಮ್!” ಎಂದು ಹಲವು ಬಾರಿ ಹಾಡಿದ. ಅದೃಷ್ಟವಶಾತ್ ಪಿಶಾಚಿಯ ಮಗಳು (ಮೆಮೋನಾ) ಚ್ಯೂಯಿಂಗ್ ಗಮ್ ಬಯಸಿ, ಒಂದು ತುಂಡು ಕೊಡುವಂತೆ ಮಿಸ್ಟರ್ ಕಬ್ಬಿಣನನ್ನು ಕೇಳಿದಳು.
ಚೀಲ ಕಟ್ಟಿರುವುದರಿಂದ ಗಮ್ ಕೊಡಲಾಗದು ಎಂದ ಮಿಸ್ಟರ್ ಕಬ್ಬಿಣ. ಚೀಲಕ್ಕೆ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ರಂಧ್ರ ಮಾಡು ಎಂದು ಸೂಚಿಸಿದ; ಆದರೆ ಅದು ತನ್ನಿಂದ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ, ಚೀಲ ತೆರೆಯಬಾರದೆಂದು ಅಮ್ಮ ಆದೇಶಿಸಿದ್ದಾಳೆ ಎಂದಳು ಅವಳು. ಮಿಸ್ಟರ್ ಕಬ್ಬಿಣ ಒಂದು ನಿಮಿಷ ಕಾದು, ಮತ್ತೆ “ಕೆಂಪು ಗಮ್!!! ಮ್ಮ್ಮ್ಮ್, ಯಮ್ ಯಮ್! ಹಸಿರು ಗಮ್!!!! ಮ್ಮ್ಮ್ಮ್, ಯಮ್ ಯಮ್! ನೀಲಿ ಗಮ್!!!!! ಮ್ಮ್ಮ್ಮ್, ಯಮ್ ಯಮ್!” ಎಂದು ಹಾಡಿದ. ಕೊನೆಗೂ ಅವಳು ಒಪ್ಪಿ, ಸಣ್ಣ ರಂಧ್ರ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ ಎಂದಳು.
ಅವಳು ಸಣ್ಣ ರಂಧ್ರ ಮಾಡಿ, “ದಯವಿಟ್ಟು ಒಂದು ತುಂಡು ಗಮ್ ಕೊಡು” ಎಂದಳು. ಆದರೆ ರಂಧ್ರ ತೀರಾ ಚಿಕ್ಕದು, ಗಮ್ ಹೊರತೆಗೆಯಲು ಆಗುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದ ಮಿಸ್ಟರ್ ಕಬ್ಬಿಣ. ಅವಳು ರಂಧ್ರವನ್ನು ಅಗಲಿಸಿ, “ಈಗ ಗಮ್ ಕೊಡುತ್ತೀಯಾ, ಪ್ಲೀಸ್?” ಎಂದು ಕೇಳಿದಳು; ಆದರೂ ಅವನು, “ಇಲ್ಲ, ಆಗುವುದಿಲ್ಲ, ರಂಧ್ರ ಸಾಕಷ್ಟು ದೊಡ್ಡದಾಗಿಲ್ಲ!” ಎಂದ. ಅವಳು ಇನ್ನಷ್ಟು ಅಗಲಿಸಿದಳು. ರಂಧ್ರ ತಾನು ಹೊರಬರುವಷ್ಟು ದೊಡ್ಡದಾಗುವವರೆಗೂ ಮಿಸ್ಟರ್ ಕಬ್ಬಿಣ ಒಪ್ಪಲೇ ಇಲ್ಲ.
ಪಿಶಾಚಿಯ ಹೆಂಡತಿ ಕುಟುಂಬದವರೊಂದಿಗೆ ಹಿಂದಿರುಗಿದಾಗ, ಊಟ ಆಗಲೇ ಮೇಜಿನ ಮೇಲೆ ಸಿದ್ಧವಾಗಿತ್ತು. ತನ್ನ ಮಗಳು ಮಿಸ್ಟರ್ ಕಬ್ಬಿಣನನ್ನು ಬೇಯಿಸಿಟ್ಟಿದ್ದಾಳೆ, ಎಷ್ಟು ಜಾಣೆ ಎಂದು ಪಿಶಾಚಿಯ ಹೆಂಡತಿ ಮೆಚ್ಚಿಕೊಂಡಳು. ಎಲ್ಲರೂ ತಿನ್ನಲು ಕುಳಿತರು.
ಆದರೆ ಊಟ ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ ಪಿಶಾಚಿಯ ಹೆಂಡತಿ ಫ್ರಿಜ್ ಬಳಿ ಹೋಗಿ ಫ್ರೀಜರ್ ತೆರೆದಾಗ, ತನ್ನ ಮಗಳ ತಲೆ ಕಂಡಿತು. “ಅಯ್ಯೋ ಇಲ್ಲಾಾಾಾ!?!????” ಎಂದು ಚೀರಿ ಅಳತೊಡಗಿದಳು. ಮಿಸ್ಟರ್ ಕಬ್ಬಿಣ ನಗುತ್ತಾ ಓಡಿ ಪಿಶಾಚಿಯ ಮನೆಯ ಛಾವಣಿಗೆ ಹತ್ತಿದ.
ಅವಳು ಅವನನ್ನು ಛಾವಣಿಯವರೆಗೂ ಬೆನ್ನಟ್ಟಿದಳು. ಮಿಸ್ಟರ್ ಕಬ್ಬಿಣ ಅವಳನ್ನು ಗೇಲಿ ಮಾಡುತ್ತಾ, “ಇದು ಮೆಮೋನಾಳ ಅಂಗಿ” ಎಂದು ಅಂಗಿಯನ್ನು ಅವಳತ್ತ ಎಸೆದ. ಅವಳು ಹುಚ್ಚಿಯಂತೆ ಅಳುತ್ತಿದ್ದಳು. ಆಮೇಲೆ “ಇದು ಮೆಮೋನಾಳ ಉಡುಗೆ” ಎಂದು ಅದನ್ನೂ ಎಸೆದ. ಅನಂತರ “ಇವು ಮೆಮೋನಾಳ ಚಡ್ಡಿಗಳು” ಎಂದು ಅವನ್ನೂ ಅವಳತ್ತ ಎಸೆದ.
ಕೊನೆಗೆ ಮಿಸ್ಟರ್ ಕಬ್ಬಿಣ ಗೆಳೆಯರ ಸಾವಿಗೆ ಸೇಡು ತೀರಿಸಿದ ತೃಪ್ತಿಯಿಂದ, ಪಿಶಾಚಿಯ ಹೆಂಡತಿ ತನಗೆ ಪ್ರಿಯವಾದ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಕಳೆದುಕೊಂಡಳೆಂಬ ನೆಮ್ಮದಿಯಿಂದ ದೂರದ ಊರಿಗೆ ಓಡಿಹೋದ.
ಈ ಕಥೆಯ ನೀತಿ:
