Heke tu bixwazî sax bimînî, divê tu hem xurt bî hem jîr
Demekê dirêj berê, sê hevalên nêzik hebûn: Birêz Hesin, Birêz Cam û Birêz Tirşî. Birêz Hesin ji hesin hatibû çêkirin, Birêz Cam ji camê, Birêz Tirşî jî ji tirşiyan. Ew mirovên feqîr bûn û nedikarîn kar bikin, û li kozikeke biçûk a li tenişta keleha mezin a xûlê dijiyan.
Ew diçûn mitbexa xûlê û dixwarin, paşê vedigeriyan kozika xwe ya biçûk. Lê rojekê, dema ew dixwarin, jina xûlê ew di mitbexê de dîtin, hêrs bû û ji wan re got ku nabe ew werin vir.
Roja din ew dîsa hatin û li mitbexê dest bi xwarinê kirin, lê wê ew dîtin û vê carê hê hêrstir bû. Ew revîn, lê wê li pey wan da û vê carê Birêz Cam girt û li wî fûtand. Birêz Cam li hewayê bilind bû, ket xwarê, perçe perçe bû û mir. Hevalên wî xemgîn bûn, lê nikaribûn tiştekî ji bo wî bikin.
Roja piştî wê, Birêz Hesin û Birêz Tirşî dîsa çûn û dest bi xwarinê kirin, lê wê dîsa li pey wan ket. Revîn, lê wê li pey wan da û vê carê Birêz Tirşî girt û li wî fûtand; ew jî li hewayê bilind bû û ket xwarê, paşê şikest û mir. Birêz Hesin pir xemgîn û hêrs bû û xwest heyfa hevalên xwe hilde.
Roja din Birêz Hesin çû mitbexa xûlê û dest bi xwarinê kir. Wê ew dît û jê pirsî gelo wî jî dixwaze wek hevalên xwe bimire. Birêz Hesin got ku ew nikare wî bikuje; wê li wî fûtand û Birêz Hesin li hewayê bilind bû û ket xwarê, lê nemir, ji ber ku ji hesin hatibû çêkirin. Ji ber vê yekê wê ji cara yekem xurttir fûtand, lê dîsa jî nemir. Dîsa hewl da, lê vê carê, di dema fûtkirina li wî de, devê wê çirî û Birêz Hesin pê keniya.
Çû cem terzî da ku devê xwe dîsa bidirû. Piştî wê, çû kozika biçûk a Birêz Hesin û bang li wî kir: "Were vir, eger tu zilamekî xurt î!". Birêz Hesin ji kozika xwe ya biçûk derket, wê dîsa xwest li wî bifûte, lê devê wê dîsa çirî. Birêz Hesin pê keniya. Pir hêrs bû û çû cem terzî da ku devê xwe careke din bidirû.
Îcar wê nikaribû wî bikuje, lê fikirî ku dema ew were mitbexa wê, wî bigire. Ji ber vê yekê roja din Birêz Hesin çû mitbexê, lê jina xûlê ew girt, xist nav çenteyekî xurt û devê çenteyê bi benê darvekirinê girê da, û keça xwe Memona hilbijart ku çavdêriya Birêz Hesin bike.
Jina xûlê dixwest Birêz Hesin bipêje û hemû malbata xwe vexwîne da ku wî bixwin, ji ber vê yekê ji keça xwe re got ku divê baldar be û çenteyê venekê. Paşê ji malê derket ku here malbata xwe vexwîne, da ku werin şîvê.
Birêz Hesin bihîst ku wê got dixwaze wî bixwe. Fikirî ka çawa dikare ji çenteyê derkeve. Bi dengekî bilind dest bi çewandina saqizê kir û got "Saqizê sor, mmmm, yum yum! Saqizê kesk, mmmm, yum yum! Saqizê şîn, mmmm, yum yum!", û gelek caran dubare kir. Xwezî, keça xûlê (Memona) saqiz dixwest, loma ji Birêz Hesin xwest perçeyekî saqizê bide wê.
Birêz Hesin jê re got ku nikare saqizê bide wê ji ber ku çente girêdayî ye. Got ku ew dikare di çenteyê de qulikeke biçûk çêke, lê wê got ku nikare, ji ber ku diya wê emir dabû wê ku çenteyê venekê. Ji ber vê yekê Birêz Hesin deqeyekê li bendê ma, paşê dîsa got "Saqizê sor!!! mmmm, yum yum! Saqizê kesk!!!! mmmm, yum yum! Saqizê şîn!!!!! mmmm, yum yum!". Di dawiyê de wê got erê, qulikeke biçûk çêdike.
Qulikeke biçûk çêkir, paşê got "Ji kerema xwe perçeyek saqiz bide min". Lê Birêz Hesin jê re got ku nikare saqizê derxe ji ber ku qulik pir biçûk e, loma wê fireh kir û jê pirsî "Niha tê saqizê bidî min, ji kerema xwe?", lê dîsa got, "Na, nikarim, qulik têra xwe mezin nîne!". Wê qulik hê firehtir kir, lê Birêz Hesin razî nebû heta ku qulik têra xwe mezin bû û wî karî jê derkeve.
Dema jina xûlê bi malbata xwe re vegeriya, wan dît ku xwarin jixwe li ser sifrê ye. Jina xûlê got keça wê bêhempa ye ji ber ku wê Birêz Hesin pijandiye, loma wan dest bi xwarinê kir.
Lê piştî ku xwarin xelas kirin, jina xûlê çû ber yaxçalê, beşa cemidandinê vekir û serê keça xwe dît. Qîriya "Na OOOOOOO!?!????" û dest bi girîn kir, lê Birêz Hesin dest bi kenê kir û reviya ser banê mala xûlê.
Ew li pey wî çû ser banî, lê Birêz Hesin tinaz bi wê kir û got "Ev kirasê Memonayê ye", paşê kiras avêt ber wê. Ew bi hêstir û şînî digirî, paşê got "Ev fîstanê Memonayê ye", û ew jî avêt ber wê. Paşê got "Ev jêrcilkên Memonayê ne", û ew jî avêt ber wê.
Di dawiyê de Birêz Hesin reviya cihekî dûr, bi dilekî rehet ku heyfa mirina hevalên xwe hilgirtibû û jina xûlê her tiştê ku jê hez dikir winda kiribû.
Dersa vê çîrokê ev e:
