Ако сакаш да преживееш, мора да бидеш силен и умен

Одамна, одамна биле блиски пријатели Господинот Железо, Господинот Стакло и Господинот Кисела краставичка. Господинот Железо бил направен од железо, Господинот Стакло од стакло, а Господинот Кисела краставичка од кисели краставички. Биле сиромашни луѓе кои не можеле да работат и живееле во мала колиба покрај големиот замок на човекојадецот.

Одеа во кујната на човекојадецот и јаделе, па се враќале во својата мала колиба. Но, еден ден, додека јаделе, жената на човекојадецот ги здогледала во кујната, се налутила и им рекла да не доаѓаат повеќе таму.

Следниот ден пак се вратиле и почнале да јадат во кујната, но таа ги видела и овојпат била бесна. Тие побегнале, а таа ги бркала и овојпат го фатила Господинот Стакло и дувнала во него. Господинот Стакло полетал во воздух, паднал, се разбил на парчиња и умрел. Пријателите му биле тажни, но не можеле ништо да направат за него.

Следниот ден Господинот Железо и Господинот Кисела краставичка пак отишле и почнале да јадат, а таа повторно ги бркала. Побегнале, но таа ги стигнала и овојпат го фатила Господинот Кисела краставичка, па дувнала во него. Тој полетал во воздух, паднал, пукнал и умрел. Господинот Железо бил многу тажен и бесен и посакал да се одмазди.

Следниот ден Господинот Железо отишол во кујната на човекојадецот и почнал да јаде. Таа го видела и го прашала дали сака да умре како своите пријатели. Господинот Железо рекол дека не може да го убие, па таа дувнала во него и тој полетал во воздух и паднал, но не умрел, зашто бил направен од железо. Тогаш таа дувнала посилно од првиот пат, но тој пак не умрел. Се обидела уште еднаш, но овојпат, додека дувала во него, устата ѝ пукнала, а Господинот Железо ѝ се исмеал.

Отишла кај кројачот да ѝ ја зашие устата. Потоа дошла до малата колиба на Господинот Железо и му викнала: „Излези ако си јунак!“. Господинот Железо излегол од својата мала колиба, а таа се обидела да дувне во него, но устата повторно ѝ пукнала. Господинот Железо ѝ се исмеал. Таа била многу лута и пак отишла кај кројачот да ѝ ја зашие устата.

Така, не можејќи да го убие, смислила да го фати кога ќе дојде во нејзината кујна. Следниот ден Господинот Железо отишол во кујната, но жената на човекојадецот го сграбчила, го ставила во цврста вреќа и ја врзала вреќата со јаже од бесилка, а нејзината ќерка Мемона ја одредила да го чува Господинот Железо.

Жената на човекојадецот сакала да го свари Господинот Железо и да го покани целото свое семејство да го изеде, па на ќерка ѝ рекла да внимава да не ја отвори вреќата. Потоа излегла од куќата за да го покани семејството на вечера.

Господинот Железо ја чул како вели дека сака да го изеде и се запрашал како да излезе од вреќата. Почнал гласно да џвака гума и да вика: „Црвена гума, мммм, ам ам! Зелена гума, мммм, ам ам! Сина гума, мммм, ам ам!“, и тоа го повторил многу пати. За негова среќа, ќерката на човекојадецот (Мемона) посакала гума за џвакање, па го замолила Господинот Железо да ѝ даде парче.

Господинот Железо ѝ рекол дека не може да ѝ даде гума бидејќи вреќата е врзана. Ѝ рекол дека може да направи мала дупка во вреќата, но таа одговорила дека не смее, зашто мајка ѝ наредила да не ја отвора вреќата. Господинот Железо почекал една минута, па повторил: „Црвена гума!!! мммм, ам ам! Зелена гума!!!! мммм, ам ам! Сина гума!!!!! мммм, ам ам!“. На крајот таа рекла да, ќе направи мала дупка.

Направила мала дупка и рекла: „Дај ми парче гума, те молам“. Но Господинот Железо ѝ рекол дека не може да ја извади гумата зашто дупката е премала. Таа ја проширила и го прашала: „Сега ќе ми дадеш ли гума, те молам?“, но тој пак рекол: „Не, не можам, дупката не е доволно голема!“. Таа уште повеќе ја проширила дупката, но Господинот Железо не се согласил сѐ додека дупката не станала доволно голема за да излезе низ неа.

Кога жената на човекојадецот се вратила со семејството, ја виделе храната веќе на масата. Жената на човекојадецот рекла дека ќерка ѝ е одлична, зашто го сварила Господинот Железо, па почнале да јадат.

Но откако завршиле со јадењето, жената на човекојадецот отишла до фрижидерот, го отворила замрзнувачот и ја здогледала главата на својата ќерка. Врескала: „Не-е-е-е-е!?!????“ и почнала да плаче, а Господинот Железо почнал да се смее и побегнал на покривот на куќата на човекојадецот.

Таа го следела на покривот, но Господинот Железо ѝ се потсмевал и рекол: „Ова е кошулата на Мемона“, па ѝ ја фрлил кошулата. Таа плачела хистерично, а тој рекол: „Ова е фустанот на Мемона“ и ѝ го фрлил. Потоа рекол: „Ова се гаќичките на Мемона“ и ги фрлил и нив кон неа.

На крајот Господинот Железо побегнал далеку, задоволен што се одмаздил за смртта на своите пријатели и што жената на човекојадецот изгубила сѐ што сакала.

Поуката од оваа приказна е: