बाँच्ने हो भने बलियो र चलाख हुनुपर्छ

धेरै पहिलेको कुरा हो, मिस्टर आइरन, मिस्टर ग्लास र मिस्टर पिकल घनिष्ठ साथी थिए। मिस्टर आइरन फलामले बनेका थिए, मिस्टर ग्लास सिसाले बनेका थिए र मिस्टर पिकल अचारले बनेका थिए। तिनीहरू काम गर्न नसक्ने गरिब थिए, र पिशाचको ठूलो दरबारको छेउमा रहेको एउटा सानो कुटीमा बस्थे।

तिनीहरू पिशाचको भान्सामा गएर खान्थे, अनि आफ्नो सानो कुटीमा फर्किन्थे। तर एक दिन तिनीहरू खाइरहेको बेला पिशाचकी श्रीमतीले भान्सामा तिनीहरूलाई देखिन्। उनी रिसाइन् र त्यहाँ नआउनू भनेर तिनीहरूलाई हप्काइन्।

भोलिपल्ट तिनीहरू फेरि आए र भान्सामा खान थाले। तर उनले तिनीहरूलाई देखिन् र यसपटक झन् रिसाइन्। तिनीहरू भागे, तर उनले पछ्याइन्, र यसपटक उनले मिस्टर ग्लासलाई समातिन् र उसलाई फुकिदिइन्। मिस्टर ग्लास हावामा उडे, तल खसे, टुक्राटुक्रा भएर फुटे र मरे। साथीहरू दुःखी भए, तर उसका लागि केही गर्न सकेनन्।

त्यसपछिको दिन मिस्टर आइरन र मिस्टर पिकल फेरि गए र खान थाले, तर उनले फेरि तिनीहरूलाई पछ्याइन्। तिनीहरू भागे, तर उनले पछ्याइरहिन् र यसपटक मिस्टर पिकललाई समातिन्। उनले उसलाई फुकिन्, ऊ हावामा उड्यो र तल खस्यो, अनि चट्ट भाँचियो र मर्‍यो। मिस्टर आइरन निकै दुःखी र क्रोधित भए, र बदला लिन चाहे।

त्यसपछिको दिन मिस्टर आइरन पिशाचको भान्सामा गए र खान थाले। उनले उनलाई देखिन् र साथीहरूजस्तै मर्न चाहन्छस् भनेर सोधिन्। मिस्टर आइरनले भने, तिमीले मलाई मार्न सक्दैनौ। तब उनले उसलाई फुकिन् र मिस्टर आइरन हावामा उडेर तल खसे, तर उनी मरेनन् किनभने उनी फलामले बनेका थिए। त्यसैले उनले पहिलेभन्दा बलियोसँग फुकिन्, तैपनि उनी मरेनन्। उनले फेरि प्रयास गरिन्, तर यसपटक फुक्दै गर्दा उनको मुख च्यातियो र मिस्टर आइरन उनीमाथि हाँसे।

उनी आफ्नो मुख फेरि सिलाउन दर्जीकहाँ गइन्। त्यसपछि मिस्टर आइरनको सानो कुटीमा गएर उनलाई पुकारिन्, "बलियो मान्छे हौ भने यता आऊ!"। मिस्टर आइरन आफ्नो सानो कुटीबाट बाहिर आए, उनले उसलाई फुक्न खोजिन्, तर उनको मुख फेरि च्यातियो। मिस्टर आइरन उनीमाथि हाँसे। उनी निकै रिसाइन् र मुख फेरि सिलाउन दर्जीकहाँ गइन्।

उनले उसलाई मार्न सकिनन्, तर भान्सामा आएको बेला समात्ने उपाय सोचिन्। त्यसैले भोलिपल्ट मिस्टर आइरन भान्सामा गए, र पिशाचकी श्रीमतीले उनलाई समातेर बलियो झोलामा हालिन्, झोलाको मुख जल्लादको डोरीले बाँधिन्, र मिस्टर आइरनमाथि नजर राख्न आफ्नी छोरी मेमोनालाई छानिन्।

पिशाचकी श्रीमती मिस्टर आइरनलाई पकाउन र आफ्ना सबै परिवारलाई बोलाएर खुवाउन चाहन्थिन्। त्यसैले उनले छोरीलाई झोला नखोल्न होसियार रहनू भनिन्। अनि आफ्ना परिवारलाई रात्रिभोजमा बोलाउन घरबाट निस्किन्।

मिस्टर आइरनले उनले आफूलाई खान चाहेको कुरा सुनेका थिए। झोलाबाट कसरी निस्कने भनेर उनी सोच्न थाले। उनी चर्को स्वरमा गम चपाउन थाले र भने, "रातो गम, म्म्म्म, याम याम! हरियो गम, म्म्म्म, याम याम! निलो गम, म्म्म्म, याम याम!"। उनले यही कुरा धेरै पटक दोहोर्‍याए। सौभाग्यले पिशाचकी छोरी (मेमोना) लाई च्युइङ गम खाने मन लाग्यो, त्यसैले उसले मिस्टर आइरनलाई एक टुक्रा गम दिन भनी।

मिस्टर आइरनले झोला बाँधिएको छ, त्यसैले गम दिन सक्दिनँ भने। झोलामा सानो प्वाल पारे हुन्छ भनी सुझाए, तर उसले सक्दिनँ भनी। किनभने उसकी आमाले झोला नखोल्न आदेश दिएकी थिइन्। मिस्टर आइरनले एक मिनेट पर्खे, अनि फेरि दोहोर्‍याए, "रातो गम!!! म्म्म्म, याम याम! हरियो गम!!!! म्म्म्म, याम याम! निलो गम!!!!! म्म्म्म, याम याम!"। अन्ततः उसले हुन्छ, सानो प्वाल पारिदिन्छु भनी।

उसले सानो प्वाल पारी, अनि भनी, "मलाई एक टुक्रा गम देऊ न, प्लिज"। तर मिस्टर आइरनले प्वाल निकै सानो भएकाले गम निकाल्न सक्दिनँ भने। त्यसैले उसले प्वाल फराकिलो पारी र सोधी, "अब त गम दिन्छौ, प्लिज?", तर उनले फेरि भने, "होइन, सक्दिनँ, प्वाल अझै पुग्दैन!"। उसले प्वाल अझ फराकिलो पारी, तर मिस्टर आइरन सहमत भएनन्, जबसम्म प्वाल यति ठूलो भएन कि उनी त्यहीबाट बाहिर निस्कन सकून्।

पिशाचकी श्रीमती परिवारसँगै फर्किँदा खाना पहिल्यै टेबलमा तयार थियो। पिशाचकी श्रीमतीले आफ्नी छोरी असाध्यै राम्री रहिछ, उसले मिस्टर आइरनलाई पकाइसकेकी रहिछ भनिन्। अनि सबैले खान थाले।

तर खाइसकेपछि पिशाचकी श्रीमती फ्रिजतिर गइन्, फ्रिजर खोलिन् र आफ्नी छोरीको टाउको देखिन्। उनी "नोऽऽऽऽऽऽ!?!????" भनेर चिच्याइन् र रुन थालिन्, तर मिस्टर आइरन हाँस्न थाले र पिशाचको घरको छानातिर भागे।

उनले उनलाई छानासम्म पछ्याइन्, तर मिस्टर आइरनले उनको खिल्ली उडाउँदै भने, "यो मेमोनाको सर्ट हो", अनि सर्ट उनीतिर फ्याँकिदिए। उनी हिस्टेरिक भएर रोइरहेकी थिइन्, अनि उनले भने, "यो मेमोनाको लुगा हो", र त्यो पनि फ्याँकिदिए। अनि भने, "यी मेमोनाका जाङ्घिया हुन्", र ती पनि उनीतिर फ्याँकिदिए।

अन्त्यमा मिस्टर आइरन टाढाको ठाउँतिर भागे, साथीहरूको मृत्युको बदला लिएको र पिशाचकी श्रीमतीले आफूले माया गरेको सबै कुरा गुमाएको जानेर सन्तुष्ट भएर।

यो कथाको शिक्षा यो हो: