ถ้าอยากรอด ต้องแกร่งและฉลาด

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีเพื่อนสนิทสามคนคือ คุณเหล็ก, คุณแก้ว และ คุณผักดอง คุณเหล็กทำจากเหล็ก คุณแก้วทำจากแก้ว ส่วนคุณผักดองทำจากผักดอง พวกเขาเป็นคนยากจนที่หางานทำไม่ได้ และอาศัยอยู่ในกระท่อมหลังเล็กข้างปราสาทหลังใหญ่ของปีศาจกินคน

พวกเขาแอบไปกินอาหารในครัวของปีศาจ แล้วก็กลับมายังกระท่อมหลังเล็ก แต่วันหนึ่งขณะที่กำลังกินกันอยู่ ภรรยาของปีศาจเห็นพวกเขาในครัวเข้า นางโกรธมากและบอกว่าห้ามมาที่นี่อีก

วันรุ่งขึ้นพวกเขากลับมากินอาหารในครัวอีก แต่นางเห็นเข้า และคราวนี้นางโกรธจัด พวกเขาวิ่งหนี แต่นางวิ่งตามมา และคราวนี้นางจับคุณแก้วได้ นางเป่าใส่เขา คุณแก้วลอยขึ้นไปในอากาศแล้วตกลงมาแตกเป็นเสี่ยง ๆ และตายไป เพื่อน ๆ เสียใจมาก แต่ก็ช่วยอะไรเขาไม่ได้

วันต่อมา คุณเหล็กกับคุณผักดองกลับไปกินอาหารอีก แต่นางก็วิ่งตามมาอีก พวกเขาวิ่งหนี แต่นางตามไม่ลดละ และคราวนี้นางจับคุณผักดองได้ นางเป่าใส่เขา เขาลอยขึ้นไปในอากาศแล้วตกลงมา จากนั้นก็หักเป็นสองท่อนและตายไป คุณเหล็กทั้งเศร้าทั้งโกรธ และอยากแก้แค้น

วันต่อมา คุณเหล็กไปที่ครัวของปีศาจแล้วเริ่มกินอาหาร นางเห็นเข้าจึงถามว่าอยากตายเหมือนเพื่อน ๆ หรือไง คุณเหล็กตอบว่านางฆ่าเขาไม่ได้หรอก นางจึงเป่าใส่เขา คุณเหล็กลอยขึ้นไปในอากาศแล้วตกลงมา แต่ไม่ตายเพราะเขาทำจากเหล็ก นางจึงเป่าแรงกว่าครั้งแรก แต่เขาก็ยังไม่ตาย นางลองอีกครั้ง แต่คราวนี้ขณะที่กำลังเป่าใส่เขา ปากของนางก็ฉีกขาด คุณเหล็กหัวเราะเยาะนาง

นางไปหาช่างตัดเสื้อให้เย็บปากกลับเข้าที่ จากนั้นก็ไปยังกระท่อมหลังเล็กของคุณเหล็กแล้วตะโกนเรียกว่า "ออกมานี่ ถ้าแน่จริง!" คุณเหล็กเดินออกมาจากกระท่อม นางพยายามเป่าใส่เขา แต่ปากก็ฉีกขาดอีกครั้ง คุณเหล็กหัวเราะเยาะนาง นางโกรธมากจนต้องไปหาช่างตัดเสื้อให้เย็บปากให้อีกรอบ

นางฆ่าเขาไม่ได้ จึงคิดจะจับตัวเขาตอนที่เขามาที่ครัว วันรุ่งขึ้นคุณเหล็กไปที่ครัวอีก แต่ภรรยาของปีศาจจับเขาได้ ยัดใส่กระสอบแข็งแรง มัดปากกระสอบด้วยเชือกแขวนคอ แล้วสั่งให้มีโมนา ลูกสาวของนางเฝ้าคุณเหล็กไว้

ภรรยาของปีศาจอยากเอาคุณเหล็กไปทำอาหาร แล้วเชิญญาติพี่น้องมากินด้วยกัน นางจึงสั่งลูกสาวว่าห้ามเปิดกระสอบเด็ดขาด แล้วก็ออกจากบ้านไปเชิญญาติ ๆ ให้มากินมื้อค่ำ

คุณเหล็กได้ยินนางพูดว่าอยากกินเขา เขาจึงครุ่นคิดว่าจะออกจากกระสอบได้อย่างไร แล้วก็เริ่มเคี้ยวหมากฝรั่งเสียงดัง พลางร้องว่า "หมากฝรั่งสีแดง อืมมม อร่อยจัง! หมากฝรั่งสีเขียว อืมมม อร่อยจัง! หมากฝรั่งสีน้ำเงิน อืมมม อร่อยจัง!" ซ้ำแล้วซ้ำเล่า โชคดีที่ลูกสาวปีศาจ (โมนา) อยากกินหมากฝรั่งขึ้นมา นางจึงขอให้คุณเหล็กแบ่งหมากฝรั่งให้สักชิ้น

คุณเหล็กบอกว่าให้ไม่ได้ เพราะกระสอบถูกมัดปากไว้ เขาบอกว่านางเจาะรูเล็ก ๆ ที่กระสอบก็ได้ แต่นางตอบว่าทำไม่ได้ เพราะแม่สั่งไว้ว่าห้ามเปิดกระสอบ คุณเหล็กจึงรอไปสักหนึ่งนาที แล้วร้องซ้ำอีกว่า "หมากฝรั่งสีแดง!!! อืมมม อร่อยจัง! หมากฝรั่งสีเขียว!!!! อืมมม อร่อยจัง! หมากฝรั่งสีน้ำเงิน!!!!! อืมมม อร่อยจัง!" ในที่สุดนางก็ยอมตกลงว่าจะเจาะรูเล็ก ๆ ให้

นางเจาะรูเล็ก ๆ แล้วพูดว่า "ขอหมากฝรั่งสักชิ้นนะ" แต่คุณเหล็กบอกว่าหยิบหมากฝรั่งออกไปให้ไม่ได้ เพราะรูเล็กเกินไป นางจึงเจาะให้กว้างขึ้นแล้วถามว่า "คราวนี้ให้หมากฝรั่งฉันได้หรือยัง" แต่เขาก็ตอบอีกว่า "ไม่ได้ รูยังไม่ใหญ่พอ!" นางเจาะรูให้กว้างขึ้นอีก แต่คุณเหล็กก็ยังไม่ยอมตกลง จนกระทั่งรูกว้างพอให้เขาลอดออกมาได้

เมื่อภรรยาของปีศาจกลับมาพร้อมญาติ ๆ ก็เห็นอาหารวางอยู่บนโต๊ะเรียบร้อยแล้ว ภรรยาปีศาจชมว่าลูกสาวของนางเก่งจริง ๆ ที่ทำคุณเหล็กไว้เรียบร้อย แล้วทุกคนก็เริ่มกินอาหารกัน

แต่พอกินเสร็จ ภรรยาของปีศาจก็เดินไปที่ตู้เย็น เปิดช่องแช่แข็งออก แล้วเห็นหัวของลูกสาวตัวเอง นางกรีดร้องว่า "ไม่นะ๊ะะะะะ!?!????" แล้วร้องไห้ ส่วนคุณเหล็กก็หัวเราะและวิ่งหนีขึ้นไปบนหลังคาบ้านของปีศาจ

นางวิ่งตามขึ้นไปบนหลังคา แต่คุณเหล็กล้อเลียนนางว่า "นี่เสื้อของโมนา" แล้วโยนเสื้อให้นาง นางร้องไห้โหยหวน เขาจึงพูดต่อว่า "นี่ชุดกระโปรงของโมนา" แล้วโยนให้นาง จากนั้นก็พูดว่า "นี่กางเกงในของโมนา" แล้วโยนให้นางอีก

ในที่สุดคุณเหล็กก็วิ่งหนีไปไกล ด้วยความพอใจที่ได้แก้แค้นให้เพื่อน ๆ ที่จากไป และภรรยาของปีศาจก็สูญเสียทุกสิ่งที่นางรักไปหมดสิ้น

ข้อคิดจากเรื่องนี้คือ