Ef þú vilt lifa af verður þú að vera sterkur og klár

Fyrir löngu síðan voru til nánir vinir: herra Járn, herra Gler og herra Súrsaður. Herra Járn var úr járni, herra Gler var úr gleri og herra Súrsaður var úr súrum gúrkum. Þeir voru fátækir menn sem gátu ekki unnið og bjuggu í litlum kofa við hliðina á stóra kastala tröllskessunnar.

Þeir fóru inn í eldhúsið hjá tröllskessunni og borðuðu og sneru svo aftur í litla kofann sinn. En dag einn, þegar þeir sátu að snæðingi, sá kona tröllsins þá í eldhúsinu. Hún reiddist og sagði þeim að koma þangað ekki aftur.

Næsta dag komu þeir aftur og fóru að borða í eldhúsinu, en hún sá þá, og nú var hún reið í alvöru. Þeir tóku til fótanna en hún elti þá og í þetta sinn náði hún herra Gleri og blés á hann. Herra Gler þeyttist upp í loftið, féll niður, mölbrotnaði og dó. Vinir hans urðu hryggir en gátu ekkert gert fyrir hann.

Daginn eftir fóru herra Járn og herra Súrsaður aftur í eldhúsið og byrjuðu að borða, en hún elti þá enn á ný. Þeir flúðu en hún hljóp á eftir þeim og í þetta sinn náði hún herra Súrsuðum, blés á hann og hann þeyttist upp í loftið og féll niður, brotnaði í tvennt og dó. Herra Járn var mjög sorgmæddur og reiður og vildi hefna sín.

Daginn eftir fór herra Járn í eldhúsið hjá tröllskessunni og fór að borða. Hún sá hann og spurði hvort hann vildi deyja eins og vinir hans. Herra Járn svaraði að hún gæti ekki drepið hann. Þá blés hún á hann og herra Járn þeyttist upp í loftið og féll niður, en hann dó ekki því hann var úr járni. Hún blés þá enn fastar en í fyrra skiptið, en hann dó samt ekki. Hún reyndi einu sinni enn, en í þetta sinn rifnaði munnurinn á henni þegar hún blés á hann, og herra Járn hló að henni.

Hún fór til klæðskerans til að láta sauma munninn saman. Eftir það fór hún að litla kofanum hans herra Járns og kallaði til hans: „Komdu út ef þú ert maður með mönnum!“ Herra Járn kom út úr kofanum sínum og hún reyndi aftur að blása á hann, en munnurinn rifnaði á ný. Herra Járn hló að henni. Hún var bálreið og fór aftur til klæðskerans til að láta sauma munninn saman.

Hún gat því ekki drepið hann, en hugkvæmdist að grípa hann þegar hann kæmi í eldhúsið til hennar. Næsta dag fór herra Járn í eldhúsið, en kona tröllsins greip hann, setti hann í sterkan poka og batt fyrir pokann með hengingaról. Hún fól dóttur sinni, Memónu, að gæta herra Járns.

Kona tröllsins ætlaði að sjóða herra Járn og bjóða allri fjölskyldunni sinni í veisluna, svo hún sagði dóttur sinni að gæta þess vandlega að opna ekki pokann. Síðan yfirgaf hún húsið til að bjóða fjölskyldunni í kvöldmat.

Herra Járn heyrði hana segjast ætla að borða sig. Hann velti fyrir sér hvernig hann gæti komist út úr pokanum. Hann byrjaði að smjatta hátt á tyggjói og sagði: „Rautt tyggjó, mmmm, namm namm! Grænt tyggjó, mmmm, namm namm! Blátt tyggjó, mmmm, namm namm!“ og endurtók þetta oft. Sem betur fer langaði dóttur tröllskessunnar (Memónu) í tyggjó og hún bað herra Járn um bita.

Herra Járn sagðist ekki geta gefið henni tyggjó því pokinn væri bundinn. Hann sagði að hún gæti gert lítið gat á pokann, en hún sagðist ekki geta það, því mamma hennar hefði bannað henni að opna pokann. Herra Járn beið því í eina mínútu og endurtók svo: „Rautt tyggjó!!! mmmm, namm namm! Grænt tyggjó!!!! mmmm, namm namm! Blátt tyggjó!!!!! mmmm, namm namm!“ Að lokum sagði hún já, hún skyldi gera lítið gat.

Hún gerði lítið gat og sagði: „Gefðu mér bita af tyggjói, takk.“ En herra Járn sagðist ekki ná tyggjóinu út því gatið væri of lítið. Hún stækkaði það og spurði hann: „Viltu gefa mér tyggjóið núna, takk?“ En aftur sagði hann: „Nei, ég get það ekki, gatið er ekki nógu stórt!“ Hún stækkaði gatið enn meira, en herra Járn gaf sig ekki fyrr en gatið var orðið nógu stórt til að hann kæmist sjálfur út um það.

Þegar kona tröllsins kom aftur með fjölskyldu sína sáu þau matinn þegar kominn á borðið. Kona tröllsins sagði að dóttir hennar væri einstök því hún hefði eldað herra Járn, og svo byrjuðu þau að borða.

En þegar þau höfðu lokið máltíðinni fór kona tröllsins að ísskápnum, opnaði frystinn og sá höfuð dóttur sinnar. Hún öskraði „NEIIIIIII!?!????“ og fór að gráta, en herra Járn skellihló og hljóp upp á þakið á húsi tröllsins.

Hún elti hann upp á þakið, en herra Járn gerði gys að henni og sagði: „Þetta er skyrtan hennar Memónu,“ og kastaði skyrtunni til hennar. Hún grét með ekka, en þá sagði hann: „Þetta er kjóllinn hennar Memónu,“ og kastaði honum til hennar. Svo sagði hann: „Þetta eru nærbuxurnar hennar Memónu,“ og kastaði þeim líka til hennar.

Að lokum hljóp herra Járn burt á fjarlægan stað, sáttur við að hafa hefnt dauða vina sinna og að kona tröllsins hefði misst allt sem hún elskaði.

Siðferði sögunnar er: